Varlığından haberim olmadı,bilseydim kelimelerimi eskitmezdim
Hem kandırmazdım seni de mutlu aile profili vaadlerle
Sana vaad edeceğim tek şey gözlerim olurdu,
Bakmazdım başka gözlere …

İnancımın derinden sarsıldığı anladığımda,
Elimde elma şekeri gülüşlerim vardı
Yüzüm sabaha dönük ve gümüş rengindeydi hava
24 saati doldurmuş , kendim için 25.saat içerisindeydim

Korku dolu gözlerimle geleceğime baktığım da ,
Son olacağımı bilmiyordum , kahramanlık hususunda
Bu kadar aptal kahraman olacağımı bilseydim
Olmak istemezdim geçmişinde kaybolan hikaye kahramanları gibi
Çünkü ben senin hikayelerinde bile kaybolmak istemezdim

Renklerden hep en çok maviyi sevdim,mavi de beni
Denizlerim,gökyüzüm,ellerim çocukluktan beri hep mavi
Yelkenli bir gemide kaptan olacağım aklıma gelmezdi
Hele ki dümenin başında olacağım

Şimdi ne hikayelerin vardır bana dillendirmediğin
Eteklerinde uçuşan ne gelincikler,ne kır çicekleri
Masumiyetinin gölgesinde kalan ne ihanetler
Ne yakarışlar kalbine gömdüğün ve belki de ölene kadar seveceğin kişi

İlk aşkın vardır , bir de ilk yaşın hala seni besleyen, unutamadığın
İşte bu dediğin ne kahramanlar gizlidir hikayelerinde
Ne isimler verdiğin aşktan adamlar ve kan ter içinde sevişme sahneleri
Ne kadar çok bildiğin vardır senin ellerinin içinde gizli çizgilerde

Senin için Ay sabahları , Güneş geceleri doğmuştur
Kaç çocuk doğurmuştur rahminde ki her orgazm,
Hiç birinin kafiyesiz anlamı yok,hiç birinin ulamaya da ihtiyacı
Sessiz çığlıklarının renginde,bir anne şefkati gibi gizli bir tebessüm
Yaşamalısın … Hemde hiç kimseyi değil,önce kendini yaşayarak …

Sihirli sözcüklerinde olmuştur sana ithaf edilen,heyecanlandıran gecelerinde
Saatlerin durduğuna inandığın larında
Kaderine yenik düşüp aldattıklarında…

Bana bir şey söyleme sevgili ;
Bana vaad verme,bana teselli,bana umut deme
Unutmak için korkmuyorum,vazgeçmek için ise hiç
Sorgusuzca yaşadıktan sonra , sorduklarımla beni yargılama

Seni öğrenmek alfabeyi ilk defa öğreniyor gibi,heyecanlı
Seni öğrenmek saymayı öğrenip,günleri takip etmek gibi
Seni bilmek,bilimin ve ilimin başlangıcı gibi
Seni sevmek doğmamış bir çocuğa baba olmak gibi

Şimdi bana bir şey söyle ;

- Kimseye söylemediğin sihirli bir aşk sözcüğü gibi ?

Hislerse borsa da en ucuz kağıtlara gidiyor
Tutturansa köşeyi dönüp gidiyor şehirdeki, en şanslı kaşar’ın biriyle
Vazgeçilmek orgazm sonraları,yakılan sigaralarda başlıyor
Telefon numaraları ise bir daha ki borca binayen kayıt edilip

Cinsellik senetleri yapılıyor … Artık küçük bedenler de; “AŞK” KADIN kokuyor…

Korkarım ki gelecekte ki “analar ağlamayacak” ,
Babası belli olmayan onca spermden birinci gelip , ne olduğunu bilmeyen
“Medeniyet dediğin tek kişi kalmış canavar” da olmayacak
Medeniyet bacak araların da bir anlık kesik soluk olucak ! …

Kanıma karışan ne ilk sevda ne de son
Var git benden uzağa bende bulunmayan
Var git ben seni ötelemekten bir hal oldum
Durma üzerimde bu kadar yoğun bu kadar olgun

Vargit sevme beni bir daha …

MacOS X Lion veya daha önceki sürümlerinde hemen hemen hepimiz Dockbar’da bulunan Klasör görüntüleme seçeneklerinden en fazla “Grid” özelliğini kullanmışızdır.

Ancak ekran çözünürlüğümüzü de göz önünde bulundurularak zaman zaman simgeleri küçültmek veya büyültmeyi düşündüğümüz olmuştur.Geçen gün kurcalarken dikkatime çeken bir ip ucundan sizede bahsetmek isterim.

Dockbar’ın en çok kullanılan klasör görüntüleme özelliklerinden biri olan Grid View’in simge boyutunu küçültmek veya büyültmek istiyorsanız ;

• Command(Elma) + eksi(-) işareti —->Simgeleri Küçültmek İçin
• Command(Elma) – artı(+) işareti—–>Simgeleri Büyültmek İçin

Başlamak gerekir  bir yerden ve başlamak “ağ”lamak,”ıs”lanmak,başlamak sus”mak”,başlamak birazda hak etmekti,ya da varolana şükr etmek.Dilemek ile dilenmek arasında naif bir çizgi vardı bunu ayırt etmek içinse ibrişim yürek gerekliydi.Kimsesiz kalmak böyle öğretiyordu şair’e başlamayı.Haz edip arza talep yaşamaktansa,hislerinin peşinde koşmaktan yorulmayan,adı gibi akan bir suyun devamıydı başlaması gereken.
Bir an için içinde durduramadığı o kadar gürültü vardı ki , cevaplarını aramayı bırakıp,sunumunu da karşısındakine bırakmayı çok seviyor ve istiyordu. Tam da hayal ettiği gibiydi herşey,uslubü düzgün bir gömlek,ellerinde içlerinden ne gelirse onu söyleyen çicekler ve herşeye alışık bir cümle gibi o kadar bakirdi ki ayrılık dudaklarında.Hayat ona miskin kalıyordu gerçeğinde bile,kaldı ki düşleri gülüşleri kadar kahkaha dolu bir dönemdeydi.Hep istediği buydu,son sevgi diyip , nehirler gibi çağlarcasına akıp gitmek ve tabii ki yarında kalmasını düşündüğü okunmasada yaşayacağına inandığı şiirleri.

Böyle hüzünbaz böyle serseri böyle tuhaf biriydi işte,aslında ne kimsesiz nede yalnızdı.Kimsesiz olan şiirleriydi,yazmaktan bıkmadığı.Düşlemekten korkmadığı uçarı hayali gibi,kağıda döktüğü şiirler … Tamamen tesadüfü bir şekilde bir sosyal mecrada şiirlerini paylaşmaya başlamış ve her gün her kelimeyi yazarkenki heyecanla acaba sorusunuda kulaklarında çınlatarak bilgisayar karşısına geçip,şiirlerimi sahiplenen var mı diye göz gezdirirdi.Sahiplenmek adına değil,en azından bir kişi de okuyor mu ? Aynı duyguları yaşayan birileri çıkacak mı ?

Anlamsız bir zamandı,hani olur ya “doğru zaman, yanlış insan veya yanlış insan, doğru zaman”.Şiirinde geçtiği gibi düşlerin aynasında yüzü yara bere içinde, göğüs kafesi her zaman daha iyi için atan bir şiir kahramanı gelip tutmuştu,şiirinin küçücük ellerinden ve dilden dile ,  yüzden yüze nefes vermişti kelimeleriyle. Sadece sahip olmak,yalnızca beğenmek değil yaşayıpta gelmişti aynı düşleri,gülüşleri ve sonu hep tarumar olan hikayeleri.Ufak bir tebessüm oldu suratında şairin, oysaki çok değil bir kaç gün sonra boğazında hayatına takılmış olan bir papyon, kolunda papyonunun sahibi,ne olacağını bilmeden,ürkek bir çocuk misali,herkesin dillendirdiği,hep olmak belkide olunmak istenen yer için hazırlanıyordu.Hayat bir cinsi yüzüğü ile bir cinsi papyonu ile tutsak ediyordu ve korkusuzca gidiyordu şair , hazırlandığı üslübu temiz gömleği ve boynunda ki ufak papyonu ile erkekliğinin bekaretini sakladığı şanlı,heyecanlı adam oluyordu.Öyle garip şeyler hissetti ki,durup düşünecek vakti bile kalmamıştı.Tekrar tekrar okudu kendi şiirini ve birinin ileride Destina adını vereceği bir kadının,bir annenin, bir meleğin onu sahiplenmiş olabileceğini anlayabilmiş değildi.Tam da böyle bir zamanda herşeyin arifesinde,her zamanki gibi bir adım geri atmadı ve sorgulamadı.Bir cevap yazması gerekiyordu,ve cevapladı  ;

Zamansız olsa da , bu şiiri sahiplenecek kadar yüreğin olduğu için,tanımak,duymak,bilmek istiyorum seni ….

Deli yüzümden bakma yansıyan gölgelere,

Her birinde farklı bir ben görürsün ,

Korkar nöbetlere girersin,

Kapanma üstüme kara bulut misali,

Bende kar oldu tutmadı,bedenlerde

Soğuksa,üşütmüyor artık beni

Çünkü kelimenin hiç bir sıcak yanı kalmadı.

Küfür edip ayyaşça dolanmaksa sokaklarda

Sokaklarıma yeni isimler verildi

Göz kırpar ışıklarının hepside değiştirildi

Bakma sen deli suratıma,suratım yırtık

Gölgesinde yansıyan kendinden korkarsın.

Deli olmak bir bana has değil,aynada kendi gölgene baksan görebileceksin,

Yansıyan suratları,yanan ışıkları,duyacaksın renklerin sesini

Gökkuşağında sadece renkler yok bunu bilesin,

O yüzden her zaman geçmeye çalışma gökkuşağının altından!

ElmaSuyu.NET Yönetici ekibinden  aynı zamanda güzel bir dostluk kurduğum arkadaşım Eren ŞAHİN‘e “O” güzel müzik arşivini bugün benimle paylaştığı için teşekkür ediyorum …

Her şey başka birinin yaşamını sürdürmeye zorlanarak bireyselliğini yitiren Misty Marie Kleinman’ın güncesinde saklı. Bir tek kişi tarafından yazılmış bir günce bu. Ancak gerek anlatıcı gerek anlatılan hikâye açısından pek çok katman söz konusu.Chuck Palahniuk, insanın ezeli ölümsüzlük arayışına tüyler ürperten bir bakış atarken, sanatın denetlenemeyen gücüne de saygı duruşunda bulunuyor. Misty’nin güncesini tuvale yansıtırken hiçbir detayı göz ardı etmiyor. Bizler, kimi zaman acımasızca vurulan fırça darbelerini izlerken, geçmiş, şimdi ve gelecek iç içe geçiyor. Ben ve öteki arasındaki ayrım gittikçe silikleşiyor. Gerçek ve hayal arasındaki karmaşık ilişki zihnimizi bulandırıyor. Ve kişisel komalarımızdan çıkıp kolektif bir komaya giriyoruz hep beraber. Kimin kimi kan-dırdığı belli olmayan bir oyun oynanıyor. Kimin kurban olduğu belli değil. İnsan kendi yazgısını elinde tutabilir mi? Yoksa zalim feleğin elinde oyuncak mıdır? Yalan mı daha gerçek, gerçek mi en büyük yalan, belli değil. Zira Waytansea Adası dört tarafı gerçeklerle kaplı bir yalan…(Tanıtım Bülteninden)

Türkçe (Orjinal Dili:İngilizce)
219 s. — 1. Hamur– Ciltsiz — 13 x 20 cm
İstanbul, 2010, 3. Basım

Bilgi Kaynağı : idefix

Kitabı okumayı bitirdikten sonra Bitirdiklerim kategorinde görebilirsiniz ve daha sonrasında ücretsiz olarak talep edebilirsiniz.

Klavye Kısayolu ;

Finder menüsünde iken Option butonu’na basılı tutarak Go sekmesine tıklamanız sonucunda ;

Finder Kullanıcı Dizininde Kalıcı Olarak ;

—>Applications(Launchpad)—>Utilities—>Terminal ;
chflags nohidden ~/Library
Bu işlemin ardından Finder’ı yeniden başlatmanıza gerek yoktur.

Mac OS X Lion bu özelliği aktif etmek için sırasıyla
–>Applications(Launchpad)–>Utilities–>Terminal

defaults write com.apple.dock itunes-notifications -bool YES

Daha sonrasında özelliğin aktif olabilmesi için Terminal’e killall Dock komutunu vermeniz gerekmektedir.

Eğer Dock Bar’ınızı Otomatik Gizle özelliği ile kullanıyorsanız o zaman Terminal’e;

defaults write com.apple.dock notification-always-show-image -bool YES ve yeniden killall Dock

yazmanız yeterli olacaktır.