II.BÖLÜM – Zamansız

Başlamak gerekir  bir yerden ve başlamak “ağ”lamak,”ıs”lanmak,başlamak sus”mak”,başlamak birazda hak etmekti,ya da varolana şükr etmek.Dilemek ile dilenmek arasında naif bir çizgi vardı bunu ayırt etmek içinse ibrişim yürek gerekliydi.Kimsesiz kalmak böyle öğretiyordu şair’e başlamayı.Haz edip arza talep yaşamaktansa,hislerinin peşinde koşmaktan yorulmayan,adı gibi akan bir suyun devamıydı başlaması gereken.
Bir an için içinde durduramadığı o kadar gürültü vardı ki , cevaplarını aramayı bırakıp,sunumunu da karşısındakine bırakmayı çok seviyor ve istiyordu. Tam da hayal ettiği gibiydi herşey,uslubü düzgün bir gömlek,ellerinde içlerinden ne gelirse onu söyleyen çicekler ve herşeye alışık bir cümle gibi o kadar bakirdi ki ayrılık dudaklarında.Hayat ona miskin kalıyordu gerçeğinde bile,kaldı ki düşleri gülüşleri kadar kahkaha dolu bir dönemdeydi.Hep istediği buydu,son sevgi diyip , nehirler gibi çağlarcasına akıp gitmek ve tabii ki yarında kalmasını düşündüğü okunmasada yaşayacağına inandığı şiirleri.

Böyle hüzünbaz böyle serseri böyle tuhaf biriydi işte,aslında ne kimsesiz nede yalnızdı.Kimsesiz olan şiirleriydi,yazmaktan bıkmadığı.Düşlemekten korkmadığı uçarı hayali gibi,kağıda döktüğü şiirler … Tamamen tesadüfü bir şekilde bir sosyal mecrada şiirlerini paylaşmaya başlamış ve her gün her kelimeyi yazarkenki heyecanla acaba sorusunuda kulaklarında çınlatarak bilgisayar karşısına geçip,şiirlerimi sahiplenen var mı diye göz gezdirirdi.Sahiplenmek adına değil,en azından bir kişi de okuyor mu ? Aynı duyguları yaşayan birileri çıkacak mı ?

Anlamsız bir zamandı,hani olur ya “doğru zaman, yanlış insan veya yanlış insan, doğru zaman”.Şiirinde geçtiği gibi düşlerin aynasında yüzü yara bere içinde, göğüs kafesi her zaman daha iyi için atan bir şiir kahramanı gelip tutmuştu,şiirinin küçücük ellerinden ve dilden dile ,  yüzden yüze nefes vermişti kelimeleriyle. Sadece sahip olmak,yalnızca beğenmek değil yaşayıpta gelmişti aynı düşleri,gülüşleri ve sonu hep tarumar olan hikayeleri.Ufak bir tebessüm oldu suratında şairin, oysaki çok değil bir kaç gün sonra boğazında hayatına takılmış olan bir papyon, kolunda papyonunun sahibi,ne olacağını bilmeden,ürkek bir çocuk misali,herkesin dillendirdiği,hep olmak belkide olunmak istenen yer için hazırlanıyordu.Hayat bir cinsi yüzüğü ile bir cinsi papyonu ile tutsak ediyordu ve korkusuzca gidiyordu şair , hazırlandığı üslübu temiz gömleği ve boynunda ki ufak papyonu ile erkekliğinin bekaretini sakladığı şanlı,heyecanlı adam oluyordu.Öyle garip şeyler hissetti ki,durup düşünecek vakti bile kalmamıştı.Tekrar tekrar okudu kendi şiirini ve birinin ileride Destina adını vereceği bir kadının,bir annenin, bir meleğin onu sahiplenmiş olabileceğini anlayabilmiş değildi.Tam da böyle bir zamanda herşeyin arifesinde,her zamanki gibi bir adım geri atmadı ve sorgulamadı.Bir cevap yazması gerekiyordu,ve cevapladı  ;

Zamansız olsa da , bu şiiri sahiplenecek kadar yüreğin olduğu için,tanımak,duymak,bilmek istiyorum seni ….