I.BÖLÜM – Kimsesiz

Şimdi yazabilirim,şimdi konuşabilirim artık anlatabilecek kadar uçabilirim ;

İlk defaydı satırlarımda oluşan güzellik ve ilk defa bir baykuş gibi kalışıydı cümlelerimin,tanıştığım gölgeydi “Destina”.Vuslat bilmez hırçın bir hayatın içinden geliyordu,henüz onsekizinde iken anne yerine duvağına sarılıp,yirmisine gelmeden bir de “Anne”olmayı öğrenmek zorunda kalmıştı.Kendi hayalleri üzerine şimdi kendinden olma bir “Umut”getirmişti hayata üstelik.Herşey işte böyle hikayemsi oluşup,devam etmemekte merak etmeyin.

Zaman hikayelere değer vermez,zaman çalmaz da ama zaman içinden geçtikce maalesef ki yaşatır,yaşlandırır ve usandırır.Varolduğu kadar değildi elbetteki hayatı ve hayatında varolmak istediği daha nice durum vardı,günahta,sevapta olsa yaşam yüklendiği sorumluluklara rağmen devam etmeliydi…Hayatta belkide en güzel yaptığı şeyi yapıyor durmadan okuyordu,roman kahramanları,kurtarıcıları olup bir anlıkta olsa kurtarıyordu kendisini ve mutlu oluyordu.Bir yandan da sosyal ve güncel kalabilmesi için içinde bulunduğu en güzel durumu değerlendirip,internet gibi bir mecrayı çok iyi kullanmayı öğrenmişti.Sosyal web platformlarında insanların yazdıklarını okuyor,düşüncelerini tartışıyor ve güncel kalıyordu hayatta bu şekilde.Artık hayat arkadaşının verdiği zülüm ve cehaletten kurtulabiliyor ,daha iyi bir biçimde hayatı yorumlayabiliyordu.

Kendince hep nakarat gibi tekrarladığı bir sözü de vardı üstelik ; “Bunun adı benim kaderim değil“.

Bir yandan hayata getirdiği “Umut”unu , geleceğe hazırlamaya çalışıyor ve hayatta ki hissedebileceği en temiz,en saf aşk’ını ona adıyordu.Renklerin pek bir anlamı kalmamış gibi hissettiği bir anda,kendi çocukluğunun o masum yansımasını “Umut”unda görüyor,gökkuşağını görmüş kadar heyecanlanıyor ve hep gökkuşağının altından geçince kendisine uğur getireceğine inandığı gibi,”Umut”unu sevdikçe herşeyin daha güzel olacağına,hayatın daha da heyecanlı olacağına inanıyordu .

Bir gün bir web sayfasında bir şiir okudu.Sonrasında her gün uyandığında ve tek başına kaldığında aynı şiiri okudu ve güne öyle başladı.Şair yazmasaydım keşke diyebilecek kadar başına geleceklerden habersiz,adının duyulacağından değil,şiirlerinin okunabileceğinden bile umutsuz bir şekilde kimse tarafından okunmadığını düşündüğü şiirler yazmaktaydı.Şairin şiirleri de aynı kendisi gibi kimsesizdi.

Kimsesiz…